Դպրոցական վերջին դասս

Ես երբեք չեմ մոռանա այս օրը Մեր վերջին դասը… վերջին անգամ էինք բոլորս միասին դասի նստած: Անսովոր էր մի քիչ, անսովոր էր, որ դասը ոչ թե ինչ-որ առարկայի էր վերաբերում, այլ երեք տարիների ամփոփումն էր հուշերով, դեպքերով ու դեմքերով: Ես շատ էի ուզում խոսել, պատմել լավ ու վատ անցկացրած այս տարիները, բայց հուզմունքը կաշկանդել էր: Այսօր բոլորն էլ մի քիչ ուրիշ էին, և երևի ոչ ոք՝ ո՛չ դասընկերներս, ո՛չ ուսուցիչներս չնկատեցին իմ տխրությունն ու ափսոսանքը: Ափսո՜ս... ահա վերջ եմ դնում դպրոցական անհոգ ու անփոխարինելի օրերին: Իսկ այսօրը ապրեցի ագահաբար,  լսում էի, նայում բոլորին, մտքումս նկարում ամենքին, որպեսզի ընդմիշտ ապրեմ նրանց հետ: Այս օրերը, տարիները արդեն խորը դաջվել են մտքերումս, սրտումս:
Պատկերացրեք՝ սառնությունից ու անգունությունից մտնում  ես մի աշխարհ, որտեղ բոլորը, առանց բացառության, քեզ սիրում ու ընդունում են այնպիսին, ինչպիսին որ կաս, միջավայր, որտեղ քեզ տալիս են միայն ջերմություն, ազատություն, տալիս են սեր, անկեղծություն...հիշողություններ և հույզեր... էլ ինչպե՞ս կարող ես հեշտությամբ թողնել և հեռանալ: Բոլորս իրար խոստացանք, որ չենք դադարի սեբաստացի լինել, կգանք ու կգնանք: Արդյո՞ք....
Այսօր մենք միմյանց շապիկներին թողեցինք մեր սրտից եկած խոսքերը, բարեմաղթանքները: Երբ տուն եկա՝ կարդացի ու շատ հուզվեցի, որովհետև այնքա՜ն անկեղծություն կար այդ բառերի մեջ, այնքա՜ն սեր: Շնորհակալ եմ բոլորիդ, ի՛մ ընկերներ, ի՛մ ուսուցիչներ, ի՛մ տնօրեն, շնորհակալ եմ այս տարիների, չէ, այս ակնթարթի համար… Ափսոսում եմ, որ ավարտում եմ, իսկապես կցանկանայի ևս երեք այսպիսի տարիներ անցկացնել մեր կրթահամալիրում…
Ի սրտե,  ձեր՝ Մոնիկա

Կարծիք ավելացնել

CAPTCHA
Կարծիքը հրապարակելու համար մուտքագրեք գումարը
5 + 7 =
Solve this simple math problem and enter the result. E.g. for 1+3, enter 4.